Opowiesci z Wilzynskiej Doliny by BRZEZINSKA ANNA

Author:BRZEZINSKA ANNA [BRZEZINSKA ANNA]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2011-02-25T23:09:45.262000+00:00

* * *

Przez cztery dni ocalałych z pogromu mieszkańców Wilżyńskiej Doliny nie niepokoił nikt, prócz zdziczałych psów i gawronów. Te ostatnie przypatrywały się wysiłkom ludzi z koron okolicznych topól, pokrzykując prześmiewcze i wrednie. Wieśniaczki zaś zgodnie uznały, że wiedźma musiała się opić szaleju, albo włóczęga po pańskich dworach do reszty pomieszała jej w głowie. Jednak nie zdradzały się przed Babunią Jagódką ani z owymi przemyśleniami, ani z przerażeniem, kiedy jednym machnięciem ręki zwalała potężną sosnę i ociosywała ją z konarów. Nie pytały też, skąd nagle w zgliszczach Wilżyńskiej wioski pojawiły się cztery zaprzęgi wołów i para dorodnych bułanych koników, którymi ściągano bale z poręby. Dość, że chałupy rosły jak drożdżowe baby, a powietrze wokół Babuni Jagódki aż trzeszczało od magii.Ostatecznie grasanci byli daleko, a wiedźma blisko.

Po cichu liczyły, że skoro w całej Wilżyńskiej Dolinie nie zostało już nic zrabowania, dezerterzy nie będą mieli powodu, by wałęsać się po okolicy.

I, jak to zwykle w podobnych razach bywa, przeliczyły się niezmiernie. Łupieżcy podciągnęli pod wioskę ciszkiem i popod wieczór, kiedy ogniska ćmiły się leniwie, a objedzone wiedźmimi zapasami dzieci układały się do snu w ruinach splądrowanego kościółka, który obrócono na wspólną siedzibę.

Wiedźma podniosła głowę znad obgryzanego kurzęcego udka i ponad dymem z suchych liści wietrzyła chwilę jak posokowiec. Potem odrzuciła kość w ogień, a płomienie natychmiast chwyciły ją, zlizały resztki tłuszczu i znów przygasły.

–Uciekajcie! – rzuciła krótko.

Wystraszone kobiety jęły się podrywać kolejno, rozpierzchać między resztkami popalonych sadyb i jasnymi zrębami nowych budowli, aż wreszcie przy ogniu nie został nikt, prócz Babuni Jagódki, drobnej i przykurczonej w swoim ciemnym płaszczu i chustce w czerwone róże. Grzała nad ogniskiem pokrzywione artretyzmem palce i mamrotała coś do siebie po cichu, kiedy grasanci jechali główną ulicą wilżyńskiej wioski pomiędzy kadłubkami chałup. Wiatr przycichł, gawrony przylgnęły w koronach drzew, obdartych już jesienną zawieruchą z listowia. Tylko konie stukały kopytami po zamarzniętej grudzie i parskały niespokojnie.

Wiedźma zerwała leszczynowy pręt i zakreśliła nim krąg nad ogniskiem. Liście zwinęły się i uleciały ku górze, a przygasające polana buchnęły rzęsistym światłem. Przymrużyła ślepia, żółte i rozjarzone od magii, gdyż grasanci zaczynali już wjeżdżać na wioskowy plac. Prowadził ich rosły chłop, z gęby jeszcze niestary, ale w jego brodzie, zwajeckim zwyczajem splecionej w dwa warkocze, widać było pasma siwizny. Strój miał zbytkowny, kołpaczek z czerwonego sukna obszyły rysim futrem i ozdobiony zapinką z rubinem wielkim jak gołębie jaje; złote guzy u jego kubraka więcej były warte niźli cały folwark władyki wraz z przyległościami. Jechał śmiele, nie rozglądając się zanadto na boki, a wierzchowiec, wspaniały turzniański siwek, potrząsał grzywą, jak na wesele przystrojoną szkarłatnymi wstążkami.

Tuż za nimi ciągnęli następni, zgrabnym komunikiem i czujniejsi krzynę, z prawicami na jelcach szarszunów bądź zakrzywionych szabelek, które ostatnimi czasy za przyczyną Servenedyjek coraz częściej noszono w Górach Żmijowych. Skoro dostrzegli szopy, majaczące w mroku dopiero co ściętym drewnem, i podstawy świeżych chałup, jęli wodzić podejrzliwie wzrokiem po zaroślach wokół drogi i zgliszczach, nad którymi z wolna unosił się siny opar. Jeden z grasantów, młody chłopak w łosiowej kurcie, zobaczył pojedyncze pasemko, które jak bluszcz pełzło i owijało się wokół węgła starej gospody.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.